Marathonpraat – Hoe dat toen ging bij mijn eerste marathon

Leiden, 17 mei 2015. Roos en ik staan aan de start van onze eerste marathon. Een jaar nadat we echt begonnen te lopen brak M-day aan. Dat eerste marathonkindje bracht uiteindelijk alles wat ik ervan verwachtte: we hadden een plan en hielden ons daar aan. We liepen een mooi tempo, kregen het zwaar en we finishten. Zes jaar later is de herinnering aan die dag één grote waas, al zijn er ook momenten die me nog haarscherp voor de geest staan. Bij deze een inkijk in mijn eerste marathonervaring.

  • De avond voor de marathon gingen we eten bij de Italiaan. Ik dacht dat een vegetarische lasagne het ideale marathondiner kon zijn. Hoewel het me zeker niet slecht beviel, blijf ik dat een vreemde keuze vinden.
  • Roos en ik overnachtten bij mijn studievriendin Machteld. We sliepen voor het eerst gezusterlijk op een luchtmatras en dat beviel wonderwel goed. Voor we gingen slapen, las ik Roos voor uit een trainingsboek voor marathonlopers. Zij vond dat heel rustgevend.
  • Nadat wij ons ontbijt hadden weggewerkt, wilden we onze gastvrouw (die onder de douchte stond) helpen door de afwas te doen. Bleek dat zij hierdoor letterlijk een koude douche kreeg.
  • Ik was het hele Hemelvaartweekend al snipverkouden en op marathondag bereikte die verkoudheid een hoogtepunt. Ik kon niet door mijn neus ademen. In normale omstandigheden kies je er dan voor om het een dag rustig aan te doen. Als je een marathon gaat lopen, dan doe je dat gewoon.
  • De marathon van Leiden ging van start om 10u30, dat is erg laat. Zeker als het een zonnige dag is met 21 graden. In normale omstandigheden ga je dan lekker in de zon liggen. Als je een marathon loopt, dan zie je af.
  • Ik kon niet door mijn neus ademen, waardoor ook mijn gewone ademhaling veel lawaai maakte. Dat is toch wat Roos mij altijd vertelt. Zij maakte dan weer rare geluiden als ze kokhalsneigingen kreeg van de sportgels.
  • De organisatie beloofde ons veel entertainment langs het parcours. Ja, dat kunnen die Nederlanders wel, dachten wij. In het dorpje Oud-Ade gingen de mensen helemaal los, maar verder benadrukte het parcours door de Nederlandse polders vooral de eindeloosheid en saaiheid van de marathon. Je was al blij als je eens een koe in de wei zag staan.
  • Marike en mama waren natuurlijk onze bevoorraders op de fiets. Zij probeerden ons heel de tijd moed in te praten door te zeggen dat de wind bij het volgende stuk echt wel ging mee zitten. Uiteindelijk bleek die wind een heel vuil spel te spelen.
  • Ik zou tijdens latere marathons nooit meer zoveel sportgels en -drank wegwerken. Dat maakte echter deel uit van het plan, dus deden wij dat zo.
IMG-20150517-WA0004
Ik vind dat wij er hier veel te fris uitzien voor een kilometer of 35 gelopen te hebben. Op basis van deze foto gaf Machteld ons de bijnaam Jansen & Jansen: de gelijkenis is treffend.
  • Toen we eindelijk Leiden terug in liepen, voelde ik me een baksteen op benen. Ik kwam in straten die ik nooit eerder gezien had, wat een prestatie is voor iemand die twee jaar gewoond heeft in de kleine stad die Leiden is.
  • Toen we finishten riep de speaker iets over onze familiale band en hij suggereerde dat we nog een sprintje zouden doen om de eer van de familie hoog te houden. Euh? Niet dus!
  • Niko kwam ons ophalen met de auto. Ik zat als een lijk op de achterbank en voelde me met de minuut miserabeler worden. We stopten bij een tankstation om naar de wc te gaan en ik vroeg me echt af of ik ooit nog normaal zou kunnen stappen.
  • De dagen nadien leek ik op halve hersencapaciteit en een kwart lichaamskracht door het leven te gaan. Ik deed mijn werk, voelde mij euforisch, maar ik kon er ook niet optimaal van genieten en trots zijn omdat ik de inspanning nog steeds voelde.
  • Achteraf gezien is het zwaarste aan een eerste marathon het feit dat je niet weet wat er nog zal komen en hoe je je daarbij zal voelen. Als je het lastig krijgt, kan je je niet voorstellen dat je het nog lastiger zal krijgen en dat je dan kan overleven. Om die reden is een eerste marathon finishen de allergrootste overwinning die je kan behalen.
  • 3:55:47 is absoluut een mooie tijd, zeker voor een marathondebuut. Het is en blijft voor ons allebei wel de traagste marathon die we liepen. Ook in mijn beleving was dit een marathon van de heel lange adem, een beetje alsof het een dubbele marathon was. 
  • De andere cijfers van die eerste marathon tonen aan dat we een constante race liepen: de tweede helft weliswaar ietsje trager, maar wel altijd met een constante hartslag rond de 154. Met amper 38 hoogtemeters is ook aangetoond dat Leiden en omgeving zo vlak als een biljarttafel zijn.

IMG-20150517-WA0006

2 gedachten over “Marathonpraat – Hoe dat toen ging bij mijn eerste marathon”

  1. Oh wat kunnen ervaringen toch verschillen. Ik heb daar 2x de hele en de 2x de halve marathon gelopen en genoten. Er zitten een paar lange stukken in bij de woonboulevard maar verder vind ik het publiek dat er is erg enthousiast. Ze zitten niet in grote getal maar met de familie voor hun boerderij met de koffie erbij. In 2015 was het wel een hele warme editie en daarom liep ik er toen ook veel langer over. Jij zet een topprestatie neer hoor. https://djaktief.wordpress.com/2015/05/18/bonusmarathon-in-leiden/

    Like

    1. Ik heb met veel plezier jouw ervaringen van die dag gelezen: heel anders inderdaad, maar toch ook herkenbaar! Zoals je zegt is het een goed georganiseerde marathon waar je toch redelijk ontspannen naar de start kan gaan.

      Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op djaktief Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s