Mijn blog werd in 2018 geboren uit mijn liefde voor de marathon. Lang verhaal kort: ik liep in mei 2015 samen met Roos mijn eerste marathon, een jaar nadat we voor de eerste keer in ons leven 20 km liepen. Het ging hard, wij gingen hard, dat was in die periode van mijn leven de enige manier. Alles of niks. En de marathon dat was mijn alles. Als ik denk aan wat die marathon mij gebracht heeft, dan vind ik het nog steeds bijzonder dat ik voor mijn 29e niet wist dat ik ooit marathons zou lopen, dat ik überhaupt een loper zou worden. Ik ben inmiddels 40 jaar en we zijn 20 marathons verder. De laatste jaren maakte ik steeds vaker uitstapjes naar de nog langere afstand en het trailgebeuren. Daarom ging ik ook vaker stilstaan bij de vraag of ik nog wel écht een marathonloper ben. Ik wil marathons lopen omdat ik het graag doe en er zin in heb, niet omdat ik het gevoel heb dat het moet. Net om die reden gaf ik vorig jaar forfait voor de marathon in Keulen. Het was niet het moment en dan moet het niet koste wat het kost.
En toch schreef ik me op 1 oktober 2025 vol overtuiging in voor de marathon van Leuven die in april gelopen wordt. Ja! schreeuwde mijn lichaam op de vraag of ik nog steeds het DNA van een marathonloper bezat. Ik had gewoon meer tijd nodig om er weer helemaal te staan. Een paar maanden wat doellozer lopen, gaf ruimte om ook op werkgebied te zoeken naar een sportritme: een combinatie van woonwerkverkeer op de fiets met kwalitatieve looptijd en dus geen training in de agenda proppen “omdat het moet”. Ik liep in het najaar nog steeds vaak, maar snelheidswerk en langere afstanden maakten amper deel uit van mijn trainingen. Lopen was voortkabbelen.
Hans schreef zich ook in voor de marathon van Leuven. 1 januari was de officieuze start van onze marathontraining. We besloten het nieuwe jaar in schoonheid op gang te lopen in het park van Tervuren. Een paar dagen later viel er sneeuw. Ik ben fan van sneeuw, echt waar, maar een trainingsweek werd mij door de neus geboord. Op gladde en natte stoepen lopen of door een laag sneeuw banjeren dat is het lichaam in beweging houden. Een semi-valse start, toch een beetje balen. Ik ben de laatste jaren aan mijn capaciteiten als marathonloper gaan twijfelen. Dat het trager gaat, daar kan ik mee leven. Lastiger is de vaststelling dat mijn lichaam vaker tegensputtert (wat wellicht de reden is dat het trager gaat). Mijn maandelijks bezoek aan de kine bracht de nodige peptalk. Ze had nog steeds het volste vertrouwen in mijn kunnen. Ik ben nog sterk. Zowel mijn leeftijd als mijn pijntjes staan mij niet in de weg om ervoor te gaan. Wel moet ik wat doordachter trainen dan het oeverloze woekeren met krachten waar ik me vroeger aan kon bezondigen.
Daar begon dus de eerste evenwichtsoefening: in de trainingsarbeid vliegen met mildheid voor dat wat strammere lichaam. Ergens halverwege januari liep ik voor het eerst sinds lang weer op de piste in Tienen. Echt grijzedweilenweer was het. De banen waren bezaaid met plassen. Het ging zowel goed als niet goed. Ik had al lang geen echte snelheid meer gemaakt, dus dan doet het pijn om de machinerie op gang te trekken. Voldoening gaf het sowieso om überhaupt weer op die piste te lopen. Een paar dagen later liepen we ook weer eens een echte duurloop in weersomstandigheden die als lente aanvoelden. Dat ging boven verwachting goed, al hield ik er wel een pijnlijke rechterheup aan over.
Dat ik niet te zot moest doen, had ik wat naar de achtergrond verdrongen. Het ging behoorlijk hard in de tweede helft van januari. Ik had mijn pistetrainingen tot nu toe gelopen op mijn geliefde Mach X 2 van Hoka. Tot ik besefte dat ik mijn ultieme geheime wapen op het schap had staan: de Cielo X1! Het is met die carbonschoen (een snelle wedstrijdschoen) dat ik mijn laatste 2 marathons liep. De Cielo is een magische schoen die je werk uit handen, ik bedoel voeten, neemt. Juist omdat het luxe is om met zo’n schoen over de piste te kunnen vlammen, ben je dan geneigd om er heel zuinig mee te zijn. Terwijl het pas echt decadent is om die schoenen uit zuinigheid niet te willen gebruiken. Verder liepen de zondagse duurlopen boven verwachting goed. De pijn in mijn heup bleef me echter wel zorgen baren. Na het lopen was ik een stijve oude vrouw die amper recht kon. Tot zover de evenwichtsoefening.
Februari begon rustiger. We liepen wel tijdens ons weekend in Den Haag, maar niet lang en aan een lage intensiteit. Mijn heup was me daar dankbaar voor. Bij de kine werd ik nog eens flink behandeld. Het bleek vooral de spierengroep rond mijn heup te zijn die moeilijk deed, waardoor het heupvlies geïrriteerd was. Ik ging naar huis met een nieuwe reeks oefeningen. Het advies: niet te voortvarend in actie schieten om mijn lichaam nog wat meer (relatieve) rust te gunnen. Dat lukte behoorlijk. In de krokusvakantie had ik immers tijd om kwalitatieve trainingsmomenten in te plannen mét voldoende rust. Het ging niet altijd zonder slag of stoot, maar al bij al was het een productieve trainingsweek. Mijn heup lijkt weer helemaal oké te zijn. We begonnen de maand maart met een duurloop van 23 km waarvan de laatste 10 met een strakke tegenwind. Als dat lukt zonder heel diep te gaan, dan put je daar voorzichtig vertrouwen uit.
Ik heb een sweater met een kleurrijke illustratie van Klaartje Busselot. Het is een Queen of Balance: een vrouw die een glas iced matcha op haar hoofd laat balanceren. Het onderschrift luidt: Balance is a myth – keep life busy, keep life fun. Ik kan me daar wel in vinden. Mijn looptrainingen bestaan uit laagtes en hoogtes. Er zijn loopjes waarbij ik niet vooruit te branden ben, waarbij ik nadien zucht en denk dat het nooit meer in orde komt. Er zijn (wat sporadischer) ook momenten dat ik me sterker voel worden, weer helemaal back on track. Balans betekent voor mij niet het perfecte evenwicht vinden tussen wat wel en niet kan. Het is mezelf toestaan om te klagen en meer te willen, om ambitieus te mogen zijn. Balans is ook dankbaar en tevreden zijn met wat er nog wel is, met die kracht die me vooruit stuwt en loopplezier geeft. Het is een oefening op de balk, waarbij het ook goed is als je eens een salto maakt en plots op de grond staat.
Joke loopt 