Ik ben ooit beginnen lezen in een boek over geluk. The World Book of Happiness. Het idee was dat ik elke dag voor het slapengaan één wijsheid van een zogenoemde geluksprofessor zou lezen en dat ik dan gelukkiger zou worden of op z’n minst bekwamer om mezelf gelukkiger te maken. De bladwijzer in dat boek leert mij dat ik op pagina 118 geraakte. Dat is niet eens halverwege. Ik kan niet zeggen dat het mij niet boeide. Integendeel. Het is een bundeling van korte teksten waarin 100 onderzoekers van overal ter wereld op een toegankelijke manier uitleggen welke wijsheid hun onderzoek naar geluk heeft opgeleverd. Interessante materie kortom. Het voelt nuttig om zo’n boek te lezen, maar misschien een beetje te nuttig om het als ontspanning voor het slapengaan vol te houden. Het enige van dat boek waar ik instant gelukkig van werd, was het kaartje dat ik als bladwijzer had gebruikt: een postkaart uit Porto die maatje An me stuurde.
Ik denk dat ik geen heel boek nodig heb om uit te leggen wat mijn sleutel tot geluk is. Geluk dient zich aan in uitersten. We hebben een beetje groot geluk nodig en we moeten ons bewust kunnen worden van zoveel mogelijk klein geluk. Het grote geluk, dat is dat je niet alleen een dak boven je hoofd hebt, maar dat je ook blij kan worden van de plek waar je leeft. Dat je werk of een dagbesteding hebt die je voldoening geeft. Vrienden en familie die om je geven en voor je kunnen zorgen. Ik zou groot geluk omschrijven als een mate van vrijheid die je hebt om keuzes te maken over de grote dingen in het leven.
Het nadeel van dat grote geluk is dat het ook een keerzijde heeft. Wij kochten een huis en dat beschouw ik in alle opzichten als een groot geluk. Het is ons droomhuis! Het geluk stond echt aan onze zijde dat dit op ons pad is gekomen en dat het nu ons toebehoort. Omdat het letterlijk en figuurlijk zo’n groot ding is, komt er hoe dan ook een factor stress en onzekerheid bij kijken. Wat als er iets met dat huis gebeurt? Er is een angst om kwijt te raken wat je dierbaar is.
Om dat ongemak aan te kunnen en dagdagelijks geluk te ervaren, heb je de kleine gelukjes nodig. Voor mij zijn dat kleine momenten die verre van spectaculair zijn, maar zich in de categorie van de gezelligheid situeren. Zelfs in het mooiste huis zou ik ongelukkig worden als ik smerige koffie moest drinken uit een lelijke mok. Het mooie van klein geluk is juist de maakbaarheid ervan. Bovendien hoeft het ook niet altijd iets materieels of tastbaars te zijn. In de jaren dat ik alleen en vaak ongelukkig was, had ik oog voor dat kleine geluk. Ik maakte er zelfs een hele blogreeks over. Als het je ontbreekt aan groot geluk – ik had een dak boven mijn hoofd, maar die thuis was soms hard en kil – kan het kleine geluk werken als pleister op de wonde.
Op ons trouwfeest wilden Hans en ik dat kleine geluk vieren. Het aanstekelijke Italiaanse jasje van Felicità (Al Bano en Romina Power) gaf ons de aanzet om de tekst van dat liedje met onze gasten te delen. Felicità is de kleine dingen in het leven: een briefje voor elkaar achterlaten, een onverwacht telefoontje of de rivier die stroomt. En ik zou mezelf niet zijn als ik mijn gasten niet een opdracht (een kleintje maar) gaf. Sterker nog, ik ga dat hier nu gewoon naar voren schuiven als een onderzoek naar geluk bij een doorsnede van de (niet enkel) Belgische bevolking in de leeftijdscategorie van 7 tot pakweg 77 jaar.
Wat is jouw ultieme kleine gelukje?
- aperitief op vrijdag, zaterdag en zondag
- de zon op je gezicht op een koude winterdag
- lopen in het bos
- mijn dagelijkse douchemoment
- fijn gezelschap en lekker eten met de kinderen
- de kinderen die elkaar een kusje en knuffel geven
- wakker worden van de zon
- het zachte briesje in de zon op het terras
- de eerste lentedag
- koffie in het weekend
- een lekkere, warme kop koffie op een rustige zondagochtend
- prettig ontbijt met pianospel van onze dochter
- de kat op mijn schoot
- eerste koffie van de dag op bed
- een goede Turkse koffie ’s ochtends
- een koffie in de tuin
- een mooie zonsondergang tijdens de wandeling met onze hond
- mijn havermoutontbijtje
- samen een boekje lezen in bed
- samen ontbijten met het hele gezin
- het geluid van regen op het dak terwijl je gezellig in bed ligt
- in slaap vallen bij de cross op tv
- niks moeten
- een nieuwe aflevering van mijn favoriete serie
- ’s ochtends opstaan, de gordijnen openen en zien dat het mooi weer is
- in elkaars armen wakker worden en daarna thee op bed
- een flat white in een koffiebar met een goed boek
- in het zonnetje thuis buiten eten met de familie
- ’s ochtends wakker zijn als de wereld nog slaapt
- een onverwachte zonsopgang tijdens een ochtendwandeling
- samen fietsen, samen wandelen
- een zonsondergang op het strand in de winter in Portugal
- op zondagochtend pistolets halen bij de bakker
- de eerste koffie van de dag
- als ik bij paarden ben
Ik denk dat het niet moeilijk is om hier enkele hoog scorende factoren uit te distilleren. Alles bij elkaar heb je zo ook meteen de verklaring van het belang van dat soort geluk. Klein geluk is een moment van vertraging. Van even niks anders moeten, van tijd nemen voor jezelf en de ander. Stilstaan bij wat je voelt en ervaart. Voilà, wie is hier nu de geluksprofessor?
