Ik ben ooit beginnen lezen in een boek over geluk. The World Book of Happiness. Het idee was dat ik elke dag voor het slapengaan één wijsheid van een zogenoemde geluksprofessor zou lezen en dat ik dan gelukkiger zou worden of op z’n minst bekwamer om mezelf gelukkiger te maken. De bladwijzer in dat boek leert mij dat ik op pagina 118 geraakte. Dat is niet eens halverwege. Ik kan niet zeggen dat het mij niet boeide. Integendeel. Het is een bundeling van korte teksten waarin 100 onderzoekers van overal ter wereld op een toegankelijke manier uitleggen welke wijsheid hun onderzoek naar geluk heeft opgeleverd. Interessante materie kortom. Het voelt nuttig om zo’n boek te lezen, maar misschien een beetje te nuttig om het als ontspanning voor het slapengaan vol te houden. Het enige van dat boek waar ik instant gelukkig van werd, was het kaartje dat ik als bladwijzer had gebruikt: een postkaart uit Porto die maatje An me stuurde.
Ik denk dat ik geen heel boek nodig heb om uit te leggen wat mijn sleutel tot geluk is. Geluk dient zich aan in uitersten. We hebben een beetje groot geluk nodig en we moeten ons bewust kunnen worden van zoveel mogelijk klein geluk. Het grote geluk, dat is dat je niet alleen een dak boven je hoofd hebt, maar dat je ook blij kan worden van de plek waar je leeft. Dat je werk of een dagbesteding hebt die je voldoening geeft. Vrienden en familie die om je geven en voor je kunnen zorgen. Ik zou groot geluk omschrijven als een mate van vrijheid die je hebt om keuzes te maken over de grote dingen in het leven.
Het nadeel van dat grote geluk is dat het ook een keerzijde heeft. Wij kochten een huis en dat beschouw ik in alle opzichten als een groot geluk. Het is ons droomhuis! Het geluk stond echt aan onze zijde dat dit op ons pad is gekomen en dat het nu ons toebehoort. Omdat het letterlijk en figuurlijk zo’n groot ding is, komt er hoe dan ook een factor stress en onzekerheid bij kijken. Wat als er iets met dat huis gebeurt? Er is een angst om kwijt te raken wat je dierbaar is.
Om dat ongemak aan te kunnen en dagdagelijks geluk te ervaren, heb je de kleine gelukjes nodig. Voor mij zijn dat kleine momenten die verre van spectaculair zijn, maar zich in de categorie van de gezelligheid situeren. Zelfs in het mooiste huis zou ik ongelukkig worden als ik smerige koffie moest drinken uit een lelijke mok. Het mooie van klein geluk is juist de maakbaarheid ervan. Bovendien hoeft het ook niet altijd iets materieels of tastbaars te zijn. In de jaren dat ik alleen en vaak ongelukkig was, had ik oog voor dat kleine geluk. Ik maakte er zelfs een hele blogreeks over. Als het je ontbreekt aan groot geluk – ik had een dak boven mijn hoofd, maar die thuis was soms hard en kil – kan het kleine geluk werken als pleister op de wonde.
Op ons trouwfeest wilden Hans en ik dat kleine geluk vieren. Het aanstekelijke Italiaanse jasje van Felicità (Al Bano en Romina Power) gaf ons de aanzet om de tekst van dat liedje met onze gasten te delen. Felicità is de kleine dingen in het leven: een briefje voor elkaar achterlaten, een onverwacht telefoontje of de rivier die stroomt. En ik zou mezelf niet zijn als ik mijn gasten niet een opdracht (een kleintje maar) gaf. Sterker nog, ik ga dat hier nu gewoon naar voren schuiven als een onderzoek naar geluk bij een doorsnede van de (niet enkel) Belgische bevolking in de leeftijdscategorie van 7 tot pakweg 77 jaar.
Wat is jouw ultieme kleine gelukje?
aperitief op vrijdag, zaterdag en zondag
de zon op je gezicht op een koude winterdag
lopen in het bos
mijn dagelijkse douchemoment
fijn gezelschap en lekker eten met de kinderen
de kinderen die elkaar een kusje en knuffel geven
wakker worden van de zon
het zachte briesje in de zon op het terras
de eerste lentedag
koffie in het weekend
een lekkere, warme kop koffie op een rustige zondagochtend
prettig ontbijt met pianospel van onze dochter
de kat op mijn schoot
eerste koffie van de dag op bed
een goede Turkse koffie ’s ochtends
een koffie in de tuin
een mooie zonsondergang tijdens de wandeling met onze hond
mijn havermoutontbijtje
samen een boekje lezen in bed
samen ontbijten met het hele gezin
het geluid van regen op het dak terwijl je gezellig in bed ligt
in slaap vallen bij de cross op tv
niks moeten
een nieuwe aflevering van mijn favoriete serie
’s ochtends opstaan, de gordijnen openen en zien dat het mooi weer is
in elkaars armen wakker worden en daarna thee op bed
een flat white in een koffiebar met een goed boek
in het zonnetje thuis buiten eten met de familie
’s ochtends wakker zijn als de wereld nog slaapt
een onverwachte zonsopgang tijdens een ochtendwandeling
samen fietsen, samen wandelen
een zonsondergang op het strand in de winter in Portugal
op zondagochtend pistolets halen bij de bakker
de eerste koffie van de dag
als ik bij paarden ben
Ik denk dat het niet moeilijk is om hier enkele hoog scorende factoren uit te distilleren. Alles bij elkaar heb je zo ook meteen de verklaring van het belang van dat soort geluk. Klein geluk is een moment van vertraging. Van even niks anders moeten, van tijd nemen voor jezelf en de ander. Stilstaan bij wat je voelt en ervaart. Voilà, wie is hier nu de geluksprofessor?
Ik schrijf eigenlijk niet graag over mensen die gestorven zijn omdat ik dan het gevoel krijg dat ik ze niet lyrisch genoeg heb bezongen toen ze nog leefden. Alsof ik hun impact pas naar waarde kan schatten als ik ze moet missen. Paulien Cornelisse is niet meer. Nederlandse, schrijver en theatermaker. 50 jaar werd ze. Vorig jaar kreeg ik voor kerst haar verzamelbundel In het kort: 400 stukjes over haar alledaagse leven van 2019 tot 2025. Een vleugje Paulien is ideaal voor het slapengaan. Ik kwam vorige week amper bij van het lachen met haar verhaal IJskast, ik kreeg het niet voorgelezen aan Hans. Het leven praat tegen mij. Paulien neemt afscheid met een lach.
Er is heel veel waarom ik Paulien Cornelisse bewonder en dat ook altijd zal blijven doen. Dat ze zo enorm van taal hield en daar ook haar beroep van heeft gemaakt. Dat ze geen blad voor de mond nam, altijd gevat en innemend was. Om de geweldige boeken die ze schreef over alles wat tussen de regels, tussen neus en lippen gebeurt in onze taal. Om haar fenomenale gevoel voor detail en haar scherpe observatievermogen. Dat ze die spitsvondigheden naar heel leesbare teksten wist te vertalen die een groot publiek bereiken. Dat ze zo’n ongelooflijk mooi mens was in al haar zijn en schrijven.
Ik wil dringend haar roman De verwarde cavia herlezen, als troostende korte stukjes voor het slapengaan. Een cavia in een kantoorsetting met gewone mensen: dat is mijn humor. Mijn verbeelding kan daar heel veel mee. In 2019 ging ik naar haar theatervoorstelling Om mij moverende redenen. Een titel die ik eigenlijk niet snapte. Het was een onvergetelijke ervaring omdat er zoveel in samen kwam. Ik heb hard gelachen, met verwondering gekeken en een paar tranen weggeslikt. Paulien op het podium was een unieke kruisbestuiving tussen theater, comedy en cabaret.
Van die voorstelling is me ook Pauliens liefde voor mos bijgebleven. Ik hou ook heel erg van mos. Een schromelijk onderschat stukje groen. Ze vertelde hoe mos tergend traag kan groeien. Een onnozel mosje kan al heel oud zijn. Mos is ingetogen feest. Ik ben mos daardoor met nog meer egards gaan behandelen en ik ga er nu weer anders naar kijken. Niet het mos van de vergetelheid, maar het mos van de eeuwigheid.
Ik wil jullie het verhaal waar ik zo om moest lachen niet onthouden.
IJskast
Er moest een nieuwe rubber rand in de ijskast geplaatst worden. Dat deden we zelf, maar we moesten wel eerst de oude rand verwijderen. Na een halfuur zwoegen bleek dat we niet alleen de rand, maar ook het ding waar de rand ingeklemd moest worden, hadden weggehaald. We kunnen ook niks. Ik zocht uren naar een nieuwe ijskast die precies in onze nis zou passen. En ik dacht: waarom zie ik voortdurend berichten over hoe AI beter wordt in activiteiten die ik zelf juist graag ontplooi, zoals tekenen en schrijven? Ik droom van een wereld waarin AI ziet wat er mis is met mijn ijskast en meteen een nieuwe bestelt. AI neemt ook de telefoon op als de planners van het witgoedbedrijf bellen. Hij wacht geduldig op de bezorgers. Hij zet koffie en maakt een gezellig praatje over… nou, dat weet AI dan dus. En dan maak ik ondertussen boven een tekening van iemand met zes vingers.
Omstreeks het middaguur trekt het wolkendek misschien helemaal open. Gaat de zon stralen als een gek. Misschien ook niet. Valt de regen met bakken naar beneden. Of moeten we het doen met gemiezer. Op de weergoden kan je nooit echt rekenen. Hoe dan ook ben ik er zeker van dat er een heel grote roze wolk boven het stadhuis dan wel het stadspark zal hangen. Waar je ook bent, kijk maar eens heel goed. Ik ben 40 jaar en ik ga morgen trouwen met Hans, de man waarvan ik nooit kon dromen omdat ik niet wist dat hij bestond, daarom zonder meer de man van mijn leven.
Huh, trouwen? Jij? Hoe, wat, waarom???
Waar andere kinderen zich afvragen hoe een vogel kan vliegen, was ik vooral geboeid door de Grote Thema’s des Leven. Ik luisterde graag naar de gesprekken onder volwassenen om te horen wat zij voor interessants te bespreken hadden met elkaar. Als ik geen vragen stelde over die thema’s, dan zat ik er in mijn hoofd op te broeden. Zo vroeg ik ooit aan mijn papa waarom mama en hij eigenlijk getrouwd waren. Omdat je een keer moet zeggen dat het voor echt is. Een mooi antwoord. Eentje waar je ook meteen kritiek op kan geven, want is je relatie of je band echt echter als je getrouwd bent? Is het niet gewoon een ordinaire knieval voor de ambtenarij? Zwichten voor een plechtige setting om iets te officialiseren wat eigenlijk heel intiem is? Een ouderwets en achterhaald ritueel dat misschien juist moet compenseren dat er een gebrek aan echtheid is?
Ik heb heel wat jaren kunnen sjieken op die kwestie: de zin en onzin van trouwen. Omdat ik lang alleen ben geweest, verdween het trouwgebeuren in een doos ergens in de kelder. Ook toen Hans het toneel van mijn leven opkwam. Wij hadden elkaar gevonden, dat was het allerbelangrijkste. Waarom zouden wij moeten trouwen? Wat wij hadden was zo helemaal echt in alles. Tot ik dus afgelopen december droomde dat ik ging trouwen met Hans! Ik werd wakker met een gelukzalig gevoel. Het denken kwam verrassend tot een eind. Ik voelde wat ik wilde. Trouwen dus. We hadden geen van beide een officieel aanzoek nodig om dat een heel romantische gedachte te vinden: om dan voor echt man en vrouw te zijn.
We trouwen dus voor de romantiek. Uiteraard bestaat daarnaast ook een realiteit en moet je over onprettige dingen gaan nadenken als je voor een huwelijk kiest. Maar eigenlijk moet je dat altijd doen als je voor echt voor elkaar kiest. Ik vind het zoveel jaren na datum nog steeds een heel mooie uitleg van mijn papa. Zelf kwam ik niet heel veel verder toen ik aan Leah vroeg of zij eigenlijk wist wat trouwen was. Ik had het over opschrijven dat je dan écht bij elkaar hoort.
3 jaar geleden gingen Hans en ik op de laatste vrijdag van augustus een koffie drinken en toen was er geen houden meer aan. Aardplaten verschoven, de maan was het noorden kwijt. Wij vonden elkaar door te lezen en te schrijven. Wij beleefden onze eigen Murakami-roman. Wij zullen elkaar altijd blijven vinden en ontdekken door elke dag opnieuw voor elkaar en die grote liefde te kiezen.
Ik heb weer iets bijzonders om toe te voegen aan mijn Ierland-lijstje: Leonard and Hungry Paul (2019) van Rónán Hession is een pareltje. Een boekentip die op dit moment terecht veel aandacht krijgt in de betere boekhandel. Ik kreeg hem zelf in handen bij De Zondvloed in Mechelen, dat is dan weer een goede boekenwinkeltip.
Leonard and Hungry Paul samenvatten doet onrecht aan het boek. Om jullie niet helemaal op jullie honger te laten zitten, wil ik er wel iets over prijs geven. De twee hoofdpersonages zijn mannen die anders zijn. Geen freaks of eenzaten, wel fijngevoelige types die op een andere manier naar de wereld kijken. Het boek pretendeert echter geen labels te willen plakken of problematieken aan te kaarten. Hoewel het verhaal steeds licht aanvoelt, blijft het toch ver weg van goedkoop sentiment.
Al meteen op de eerste pagina las ik een zin van een wonderlijke schoonheid. Het gaat over de moeder van Leonard die haar zoon alleen groot bracht.
She was a person for whom kindness was a very ordinary thing, who believed that the only acceptable excuse for not having a bird feeder in the back garden was that you had one in the front garden.
Waarom vind ik dit nu zo mooi?
Allereerst omdat deze zin (en bij uitbreiding het hele boek) het ultieme bewijs is dat goede literatuur doodeenvoudig kan zijn. Je hebt niet per se ellenlange uitweidingen of lyrische beschrijvingen nodig om een beeld te vatten of sfeer te creëren.
Ten tweede ontroert het mij dat goedheid geassocieerd wordt met de vogels in de tuin voederen en ervan uit gaan dat iedereen dat doet. “Een goed mens zijn” begint met de kleine gebaren. Vriendelijkheid en geloof in het goede is een levensstijl.
En tot slot raakt het mij omdat ik als geen ander geloof dat het naïviteit en vriendelijkheid zijn die uiteindelijk de wereld zullen redden en niet het wantrouwen. Dat we goedheid als iets vanzelfsprekend beschouwen, keer op keer.
De vogels die gevoederd worden, is trouwens iets dat vaker in het boek terugkomt.
The bird feeders swinging in the garden were empty, so he took the fat balls and seed mix out of the corner cupboard, knowing that he would find it impossible to relax over his own food until the birds were taken care of.
Ik las dat Leonard and Hungry Paul recent werd omgezet naar een 6-delige serie. Lees toch maar (eerst) het boek. Ik bekeek de trailer en besefte dan: dit boek is zoveel meer dan feelgood drama.
Er was een tijd dat ik in de vakantie zeeën van tijd had om te lezen. Ik ging niet op reis, maar deelde mijn leesvoer wel geografisch in. Zo lag ik dan een week murw geslagen in bed door het werk van Tove Ditlevsen. Roos maakte zich wel eens zorgen over de thematiek van de boeken die ik las. Alsof ze aan de hand daarvan kon afleiden hoe ik me voelde. Ik kon me soms zo hard verliezen in een boek dat mijn gemoed er echt zwaar van werd. Het waren bewogen jaren.
Ik wil daarmee niet zeggen dat ik de moeilijke thema’s of het zware uit de weg wil gaan als ik vakantielectuur kies. Eerder: ik ga niet bewust op zoek naar boeken die pijn doen. Ik wil boeken lezen die me raken en ontroeren, die mooi zijn en me betoveren. Dan riskeer je alsnog met een krop in de keel achter te blijven, maar is dat uiteindelijk niet wat goede literatuur altijd doet?
In De Zomerlezen Bucketlist van De Morgen werd ik aanvankelijk geïnspireerd door het idee om in de zomervakantie boeken te gaan lezen waar ik anders niet zo snel naar grijp. Een genre dat ik normaal niet lees bijvoorbeeld. Maar waarom zou ik dat eigenlijk doen als er zoveel boeken zijn die ik heel graag wil lezen? De boom in dus met dat plan. Ik koos uiteindelijk op gevoel voor 11 boeken over de liefde en/of de kunst. Aangezien we naar de Zwitserse en Italiaanse bergen trekken, heeft ook Italië een streepje voor.
Dit zijn de 11 boeken die mijn zomer van hopelijk veel kleur zullen geven:
Huwelijksreis van Patrick Modiano Gezel in marmer van Anjet Daanje Ripeness van Sarah Moss De butler van God van Ellen de Bruin Heart the Lover van Lily King Schiereiland van Kristine Bilkau Contrapposto van Dave Eggers De dichter en de duivel van Lieke Marsman Voor Polina van Takis Würger The Wedding People van Alison Espach De jacht op het verloren schaap van Haruki Murakami
En dit is het zomerse lijstje van Hans:
Lied van ooievaar en dromedaris van Anjet Daanje Flesh van David Szalay Audition van Katie Kitamura De naam van de moeder van Roberto Camurri Het ijspaleis van Tarjei Vesaas Spoetnikliefde van Haruki Murakami Verontwaardiging van Philip Roth Ballade van het bos van Maddalena Vaglio Tanet Iets verloren in het donker van Jens Christian Grøndahl Aan de Zandrivier van Gyrðir Elíasson
Martine Prenen stierf op 26 mei aan kanker. Ze was 62 jaar. Een televisiegezicht uit mijn jeugd, presentatrice van De rode loper aan de zijde van wijlen Yasmine. Een warme vrouw omgeven door een aura van positivisme. Zou niet iedereen een beetje Martine Prenen willen zijn? En zou de wereld ook niet een beetje mooier zijn als we allemaal een beetje Margriet Hermans konden zijn? Goedlachs en non-conformistisch. Spontane tv bestaat niet, maar wel met Margriet. Ze stierf op 3 juni, een paar weken nadat bij haar een agressieve vorm van kanker werd vastgesteld. 72 jaar en dan word je uit het leven weggerukt.
Hoe lang de dag ook leek, het was een snipper. Hoe kort de dag ook lijkt, er is nog tijd.
Lieke Marsman
Lieke Marsman kon zich jaren voorbereiden op een leven dat jong zou stoppen. Ze deed dat zoals je verwacht van een schrijver en dichter. Door met de pen in de hand het leven warm en vast te houden. Door tegen de wetenschap in te blijven ontdekken. En hopen, vooral dat. Niet tegen beter weten in, maar om zich beter te voelen. Op 3 juni stierf ze aan de gevolgen van kraakbeenkanker. 36 jaar. Dat doet pijn. Net zoals het overlijden van Marjane Satrapi op 4 juni. In haar beeldverhaal Persepolis vertelt ze hoe ze in Iran opgroeide voor en na de revolutie, wat het betekent om vrouw en vrij te zijn. Marjane Satrapi werd 56 jaar. Een jaar geleden verloor ze haar man Mattias Ripa. Volgens haar familie stierf ze aan verdriet.
Er is heel veel wat een mens kapot kan krijgen. Er is ook heel veel wat een mens laat bloeien.
In huis omgeven zijn door boeken is zowel geruststellend als beangstigend. Er is nooit een tekort aan leesvoer, wel vaak keuzestress. Hans en ik geven elkaar ook gouden tips en dan slaat de fomo soms toe. In de zomer dacht ik het gevonden te hebben: ik zou werken met een shortlist die maximaal 13 boeken mocht bevatten. Uit die stapel kon ik dan altijd kiezen wat ik als volgende zou lezen en ook hoe ik de shortlist zou aanvullen. Het leek een werkend systeem te zijn om te prioriteren. Tot het hek plots van de dam vloog en de shortlist een longlist werd. Een absoluut luxeprobleem. Lezen zullen we, ook in 2026. Het jaar leverde al een mooie literaire oogst op en ik presenteer jullie graag 5 boeken die van mij de stempel “groots en goedgekeurd” krijgen.
Laat je niet misleiden door de cover van De Schönwalds (2024). Philipp Oehmke schreef een klepper van een roman die zich helemaal in het nu afspeelt. De familie Schönwald komt samen in Berlijn voor de opening van de queer boekenwinkel van zus Karolin. Chris komt helemaal uit de VS, waar zijn leven een onverwachte wending nam. Broer Benni, inclusief huwelijkscrisis, is ook van de partij. Ouders Ruth en Hans-Harald bevinden zich eveneens in woelig water, al doen ze heel erg hun best dat niet in te zien. Elk familielid heeft een verborgen agenda, ergert en spiegelt zich aan de anderen. De familie Schönwald is behoorlijk incompetent inzake emotionele aangelegenheden. Geheimen komen bovendrijven en confrontaties zijn onvermijdelijk. De Schönwalds is een schitterende familiekroniek, een levensechte karikatuur van de hedendaagse samenleving. Philipp Oehmke is een ijzersterke verteller die schrijft met veel humor en vaart. Goed nieuws dus dat hij aan een vervolg werkt.
Van Berlijn gaan we naar Seoul, één van de dichtst bevolkte steden van Korea. Ik weet natuurlijk helemaal niks van die stad, maar daar heeft Sang Young Park een heel klein beetje verandering in gebracht. Hij schreef met Liefde in de grote stad (2021) een duizelingwekkend liefdesverhaal. Startpunt is de onconventionele vriendschap tussen Young en Jaehie die er een losbandige levensstijl op na houden. Zij trouwt, hij blijft achter met een zieke moeder en een steeds turbulenter liefdesleven. Young is als jonge queer man een buitenstaander die zich amper staande weet te houden in de waanzin van de grote stad. Aanvankelijk voelde ik me als lezer ook een buitenbeentje in zijn leven. Ik had geen idee waar het verhaal naartoe ging. Liefde in de grote stad is een verhaal dat zich aandient als een grappig en eenvoudig verhaal vol doldwaze anekdotes, maar zich ontpopt tot een teder en universeel liefdesverhaal. Het doet er dan helemaal niet meer toe of je queer of Koreaans bent. Een heel aangename verrassing!
Een streepje Italië mag niet ontbreken. Waak over haar (2024) van de Franse auteur Jean-Baptiste Andrea speelt zich af in het noorden van Italië. Meer bepaald in Ligurië, in het fictieve stadje Pietra d’Alba. We volgen het levensverhaal van gerenommeerd beeldhouwer Mimo die in een klooster op sterven ligt. Zijn bijzondere vriendschapsband met Viola is de rode draad in een aangrijpend verhaal dat zich afspeelt tegen de achtergrond van de rijke Italiaanse cultuur en de wereldgeschiedenis. De kracht van Jean-Baptiste Andrea is ongetwijfeld de filmische manier waarop hij een verhaal tot leven wekt. Verrassend is dat niet omdat hij ook regisseur en scenarioschrijver is. Ik was meteen verkocht: een toegankelijk verhaal dat van begin tot einde boeit met een plot die onvoorspelbaar en verrassend blijft. Helemaal begrijpelijk dus dat Waak over haar bekroond werd met de Prix Goncourt. Toen het uit was, bleef ik een beetje verdwaasd achter. Ik wens eenieder dezelfde intense leeservaring toe.
Intens dat is ook All Fours (2024) van Miranda July, volgens heel wat lijstjes één van dé boeken van 2024. Het waren vooral vrouwen die getuigden hoe ingrijpend dit boek was en hoe het hun leven voor altijd veranderd heeft. We volgen het eerlijke relaas van het 45-jarige hoofdpersonage dat onder het mom van “me-time” op roadtrip vertrekt. Dat draait allemaal net even anders uit. Geheel bij toeval ontdekt ze zichzelf in al haar eigenheid en dan is er niet echt meer een weg terug. Of juist wel? Je doet dit boek onrecht aan door het te bestempelen als een vrouwenboek omdat het op een rauwe manier vertelt over menstruatie, seksuele beleving en de (peri)menopauze. Net daarom is het een boek voor ons allemaal. Dit is dus geen disclaimer, wel een aanmoediging om eraan te beginnen. Al is het maar voor het geweldige gevoel voor humor van Miranda July. In mijn leeservaring was het onmogelijk om weg te denken wat het verhaal voor veel vrouwen betekend heeft. Mij heeft het niet fundamenteel veranderd, wel aan het denken gezet. Waarom maakt dit personage zoveel los bij een breed publiek? Lees en oordeel zelf.
Uiteindelijk staat het idee centraal dat doodgaan met hoop, hoe vergezocht en onrealistisch ook, nog altijd beter is dan hopeloze berusting. – Lieke Marsman
Ik wil een oproep tot leven zijn. Lieke Marsman verkent in Op een andere planeet kunnen ze me redden (2025) het universum van hoop en geloof, niet zozeer godsdienst an sich, wel de menselijke kracht om verder te kijken dan wat we zien. Lieke Marsman is ongeneeslijk ziek. Ze leeft al jaren in een medische mallemolen met veel pijn en een wankel toekomstbeeld. Hoe moet je het leven leven als de tijd tegen je is? Net zoals haar Het tegenovergestelde van een mens laat ook deze parel zich moeilijk vatten in een genre. Ze wisselt persoonlijke dagboekfragmenten af met stukken die eerder filosofisch essayistisch van aard zijn. Ik vond het op z’n zachtst gezegd heftig om dit te lezen. Terwijl ik niet kon stoppen, werd de krop in mijn keel steeds groter. Het is een boek dat langs alle kanten snijdt en toch zo wondermooi is. Van de prachtige cover spat het leven af. Lieke Marsman verdient het om door ons allemaal gelezen te worden.
Februari is een feestmand. Hans mocht op 6 februari de aftrap geven met een kroon op zijn hoofd. Hip hip hoera voor Koning Hans! Laat vrijdag nu toevallig mijn favoriete dag zijn en een jarige op vrijdag, dat creëert mogelijkheden om op verplaatsing te vieren. Wij dus op naar Den Haag – want dichtbij en altijd goed. Voor de derde keer verbleven we er in de Van Swietenstraat aan het Koningsplein: sfeer en gezelligheid, het is Den Haag ten voeten uit. Na een vlotte autorit met onze vaste tussenstop kwamen we in de Haagse avondspits terecht. Indrukwekkend! Hoe dan ook, jarig zijn zonder een toertje te gaan lopen: dat kan echt niet. We trokken dus onze loopschoenen aan voor een rondje in de schemer richting Malieveld om alvast wat van de CPC te proeven.
De avond was nog jong en waar we al heel de week naar uitkeken, dat was borrelen bij café Emma op het Regentesseplein. Café Emma, mensen, ik zou een boek kunnen schrijven over welke gesprekken je daar oppikt omdat het publiek er zo divers is en luid genoeg spreekt om er je oor aan te hangen. Deze keer waren het een vriend en vriendin die lekker aan het kletsen waren. Zij: behoorlijk dominant in het gesprek. Hij: vond het allemaal wel prima. Ik onthoud de woorden ongekend en bloedirritant om toe te voegen aan mijn verzameling woorden die een (overdreven) sterk gevoel uitdrukken. Wij bestelden een biertje en ongekend lekkere vegan oesterzwambitterballen. In Nederland maken ze bitterballen en kroketten van werkelijk alles. Gelukkig voor ons ook in vegetarische variant. Het was een feestelijke avond en die avond was nog steeds jong toen we onze mezzeschotel mét extra falafel gingen afhalen bij Ali. In onze knusse studio dronken we champagne, klonken we op de jarige en het goede leven.
Jullie voelen al aan dat het een feestweekend was, want zaterdag begonnen we met een heerlijk ontbijt dankzij de onovertroffen bakkunsten van Pompernikkel (en ook wel een broodje van de Appie). Een goede bodem leggen is belangrijk voor wie een winkeldagje voor de boeg heeft. Onze eerste stop was de Piet Heinstraat, waardoor we allebei met het gelijknamige lied (zijn naam is klein) in ons hoofd zaten. Je vindt er wijnwinkel Marius, die aan heel wat Haagse horecazaken wijn levert en inmiddels ook voor ons een vast adres geworden is. Een mooi voorbeeld van dat een speciaalzaak niet per se duur hoeft te zijn. Vervolgens gingen we naar boekhandel De Vries Van Stockum in de Passage. Voor we het goed en wel beseften, stapten we met een stapeltje boeken naar buiten, waaronder de nieuwe Herman Koch en Julian Barnes. In de Passage zit ook kookwinkel Oldenhof. Ongekend! Noem iets dat met koken en de keuken te maken heeft en het wordt er verkocht. Denk zowel aan een magneet die een pak miniatuurpasta is, aan een theedoek of een Italiaans hoogwaardig espressoapparaat. Oldenhof heeft voor ieder wat wils en dus vonden wij er een cadeau voor Marike, die woensdag haar kaarsjes mocht uitblazen. We gingen niet voor de pastamagneet.
De zon scheen trouwens en op zaterdagnamiddag is het ongekend druk in Den Haag. Wij baanden ons een weg naar De Bijenkorf. Hans kocht er schoenen en ik dook in het ondergoed. Tot slot gingen we nog langs bij distilleerderij Van Kleef voor een fles limoncello en dan was het echt wel tijd voor een koffietje met gebak bij Emma. Alsof we nog niet genoeg stappen hadden gezet, gingen de loopschoenen weer aan. We hadden de zee immers nog niet gezien. Het werd een donker rondje over een onverlicht duinpad en langs een behoorlijk wilde zee. Een bijzondere ervaring die ik in mijn uppie nooit zou ondernemen. De ideale loopschoen voor een weekendje Den Haag dat is zonder meer de Bondi van Hoka: stabiel en dempend, heerlijk allround in stad en zand. Je zit er eigenlijk altijd goed mee als je niet per se snelheidsrecords wil verbeteren.
Ook deze avond was nog jong. Na een borrel op het Koningsplein gingen we met de fiets naar de snackbar. Hoewel we op 200 meter van een frietkot wonen, gaan wij in België nooit naar de frituur. Een wat drogere Nederlandse friet met een kaassoufflé en vegetarische kroket, dat smaakt toch erg goed op z’n tijd. Onze Nederlandse dag was trouwens Belgisch getint, want we volgden Belpop op de Belgische Radio 1. Een top 100 van Belgische muziek met ook best weer wat Nederlandse invloeden. Hoe Belgisch is Novastar bijvoorbeeld? Arno ging voor de 5e keer met de winst lopen met Dans les yeux de ma mère. We luisterden naar een geshuffelde versie van die 100 nummers, waarbij bleek dat Hans – een kind van de seventies – de Belgische muziek in al zijn diversiteit zeer goed kent. Hij is een man met vele talenten, maar dat wisten jullie al.
Onze zonnige zondag begonnen we weer met een ontbijt van Pompernikkel en nadien gingen we op de koffie bij Maarten en Irene, onze Haagse familie. Er is altijd veel om over bij te praten. Daarom is het eens zo fijn dat we elkaar snel terugzien voor het traditionele logeerpartijtje met de CPC. Wij vertrokken in Den Haag richting Wassenaar naar Museum Voorlinden. In november waren we er nog voor de expo van Mark Manders, maar dit bezoek was van het impulsieve soort. Uitgerekend langs de snelweg zagen we namelijk reclame voor de Franse Claire Tabouret. Een vrouw met een achternaam als een kruk, dat wekt meteen interesse. We voelden aan dat we dit niet wilden missen, wat een heel juiste inschatting bleek te zijn. Als er één Den Haag tip is die je echt moet onthouden, dan is het wel Museum Voorlinden. Gelegen op een prachtig domein aan de duinen met een tuin ontworpen door Piet Oudolf en grazende koeien die het schilderij compleet maken. Naar Voorlinden gaan, is een andere wereld binnenstappen.
Het was dus Claire Tabouret die ons op slinkse wijze hierheen had gelokt. Ze is een Franse kunstenaar die lange tijd in Amerika heeft gewoond. Een kind van de jaren tachtig dat altijd geweten heeft dat ze zou gaan schilderen. In de vernieuwde Notre-Dame in Parijs kan je binnenkort glas-in-loodramen van haar hand gaan bewonderen. Haar tentoonstelling in Voorlinden heet Weaving Waters, Weaving Gestures en bundelt werk van de afgelopen 10 jaar. In de eerste zaal waren we al meteen verkocht door haar onconventionele zelfportretten die een statement vormden om vrouwen in de kunst naar de voorgrond te brengen. In de tweede zaal was water het overkoepelende thema. Ik begon toen al te fantaseren waar ik thuis een werk van haar zou kunnen ophangen (wat als) of toch op z’n minst een paar postkaarten. Haar kleurgebruik en stijl zijn zo apart, zo wondermooi dat het beklijvend is om naar haar werken te kijken.
Wij gaan wel vaker naar een museum en ik hou daar altijd een goed gevoel aan over. Claire is mijn onbetwiste nummer 1. Ze heeft een heel gevoelige snaar geraakt. Woorden en foto’s schieten eigenlijk altijd te kort als je kunst wil beschrijven, zowel wat je ziet als wat dat met je doet. Naast het esthetische aspect was ik ook enorm geboeid door de manier waarop ze als kunstenaar aan de slag gaat met alternatieve materialen. Zo zagen we prachtig beschilderde vazen van haar hand en landschapsschilderijen op een canvas van nepbont. Eén van die werken had ze dan weer door een Frans atelier laten omzetten naar een gigantisch handgeknoopt tapijt. Dat gebeurde ook met één van haar schilderijen. Het resultaat was ronduit verbluffend. Ik bedoel: ongekend. Claire Tabouret was de kers op een al rijkelijk gedecoreerde verjaardagstaart. Je kan haar nog bewonderen in Voorlinden tot 31 mei. Ik zeg: ga dat zien!
We sloten af met de expo Stilte in de storm. Een verzameling uiteenlopende werken van diverse kunstenaars met als overkoepelend thema “de kracht van stilte”. Juist de variatie is de kracht van zo’n expositie. Je ziet moderne werken waar je even om moet lachen zoals een doodgewone deurbel met naamkaartje “Heaven”, maar net zo goed indrukwekkende installaties die op een eenvoudige manier een ingewikkeld verhaal vertellen. Wij pasten voor de performance art van Marina Abramović, waarbij je op een bankje een uur lang rijst en linzen mag tellen met een noise-cancelling hoofdtelefoon op om de stilte in je hoofd op te zoeken. We bleven vooral plakken bij de opstelling van een bepakt figuur die in alle eenzaamheid door de sneeuw stapt, een creatie van het Scandinavische kunstenaarsduo Elmgreen & Dragset.
Laat je vooral niet afschrikken door de setting van een museum of expositie. In een brochure lees ik vaak dingen waarvan ik denk: hm, ik ben hier te simpel voor, ik mis iets. Kunst bezoeken kan op het eerste zicht moeilijk of elitair lijken, maar eigenlijk is het heel eenvoudig: je moet alleen je ogen de kost geven. En geloof het of niet, we moeten in maart terug naar Voorlinden als we in Den Haag zijn voor de CPC. De catalogus van Claire Tabouret was nog niet te koop en die willen (moeten) we toch echt hebben als aandenken. Moe, maar helemaal voldaan reden we terug naar huis. Den Haag – dichtbij, altijd goed en ongekend de moeite.
Hoera! Het is de poëzie die de mist in ons hoofd en het grijzedweilenweer kan doen vergeten. We vieren vandaag Gedichtendag met het thema “metamorfose”. Ellen Deckwitz schreef het Poëziegeschenk 2026. Ik ga heel eerlijk zijn: ik heb de poëzie de afgelopen tijd zwaar verwaarloosd. Vanaf vandaag breng ik daar verandering in. Ik luister namelijk altijd naar wat Ellen Deckwitz te vertellen heeft. Ellen wie? Ellen Deckwitz is een Nederlandse alleskunner. Ze praat, dicht en schrijft. Ze tovert het ene na het andere genre uit haar pen. Een vrouw met humor en een mening, een vrouw naar mijn hart dus. Ze is een onvermoeibare poëzie-ambassadeur. In haar boek Olijven moet je leren lezen legt ze uit hoe je van gedichten kan leren genieten. Ik heb kortom al veel van Ellen Deckwitz geleerd. Ze heeft bovendien cavia’s. En mensen met cavia’s die zijn eigenlijk bij voorbaat sympathiek.
Haast je dus naar de boekenwinkel om poëzie te kopen en het Poëziegeschenk van Ellen Deckwitz cadeau te krijgen!
Eerste metamorfose
Op een dag werd je verliefd. Je vel dwong je op een strooptocht naar troost,
een ander om als een branddeken over je heen te trekken.
Hormonenroedels raasden door haarvaten, werden sledehonden in een sneeuwstorm,
de ander liet eeuwenoude kuren in je ontwaken, je eiste blaren
op je heupen, wilde een navel vol laten lopen met jouw zweet.
Je zenuwen werden een woud aan toortsen en in de verte schemerde nog ergens een citaat
uit het Hooglied, dat hartstocht beklemmend is als het rijk van de doden
maar er was alleen nog maar de ander. Je botten die nieuwe botten wilden maken,
op een dag werd je verliefd. Het was magisch en fantastisch, en ik bleef achter.
Ik heb altijd van lijstjes en vraagjes gehouden, om zelf te stellen en te beantwoorden. Om me te laten inspireren en om te willen vatten wat eigenlijk niet te vatten is. Een lijstje is geen Heilige Graal van wat waarheid is, maar een momentopname van wat op dat moment belangrijk is. Daarom presenteer ik jullie, liefste lezers, de eindejaarsvraagjes die ik voorlegde aan mijn sympathiek panel van loopvriendjes. Ik vroeg wat hun 2025 van geur, kleur en smaak voorzag en polste alvast naar wat het nieuwe jaar mag brengen.
Roos – de immer enthousiaste en ondernemende sportieve kleine zus
Welke sportieve momenten van 2025 zullen je nog lang bijblijven? – De eerste keer terug lopen. Het gevoel van euforie dat ik het nog kon. Dat heerlijke gevoel van terug die cadans te voelen, de hartslag in de hoogte. Zalig. – Mijn eerste trail in gezelschap van Marike. Het was stralend weer, het parcours prachtig en ik was ongelofelijk in mijn nopjes. Ik heb vooral veel genoten en was me er enorm van bewust hoe bijzonder het was, terug lopen en op avontuur gaan. – Ik had tijdens mijn zwangerschap soms wel schrik dat mijn passie voor lopen zou afnemen, maar dat is gelukkig niet gebleken. Het is wat meer zoeken naar tijd en het vraagt allemaal om meer planning, maar het lukt om terug te lopen en iets op te bouwen. Het is nog meer iets geworden waar ik bewust voor kies om er tijd voor te maken. Dat maakt dat heel gewone loopjes ook vaak heel bijzonder kunnen zijn.
Wie beheerste jouw muzikale soundtrack in 2025? Ik heb Sam Fender grijs gedraaid in de aanloop van zijn optreden op Rock Werchter, tot mijn grote teleurstelling werd dat de dag ervoor afgezegd. Daar kan ik nog altijd om balen.
Waar smaakte jouw koffie of ander drankje het best? Het was een jaar met minder wilde avonturen en uitstappen en dat was helemaal prima. Mijn koffie thuis, is nog altijd van de beste, mijn eigen melkopschuimer en dan afwerken met een beetje cacao. Toppie.
Welke luister-, lees- of kijktips heb je? Sam Fender natuurlijk. Ik lees veel boeken met Marilou. Er bestaan geweldige kinderboeken. Mijn absolute favoriet van het moment De jurk van Haas, dat behoort tot de reeks van de Eikenbosverhalen. Het gaat over een haas die vestimentaire problemen heeft om naar een feest te gaan. Het is een boek met flapjes. Marilou kreeg het boek voor Sinterklaas van Bomma, die weet natuurlijk mooie boeken uit te kiezen. Ik zit nu al klaar voor een nieuw seizoen Huis Gemaakt, haha! Ik houd van verbouwprogramma’s, maar of het nu een must see voor iedereen is, dat laat ik in het midden.
Waar kijk je naar uit in 2026? Er is zoveel om naar uit te kijken. Ik kan zeker enkele zaken opnoemen, maar dan ga je weer enkel de grootste plannen noemen terwijl het niet al te zot hoeft te worden.
Wat wens je de wereld en ook de bloglezers toe voor 2026? Naast een goede gezondheid en nog andere clichés zeker ook mildheid! Dat heb ik bedacht nadat ik tot de orde werd geroepen als een driejarige nadat ik een wat onhandig manoeuvre deed met de fiets. Mildheid voor jezelf en voor je omgeving.
Joni – kan ons nog eventjes jaloers maken met prachtige loopplaatjes uit Ierland
Welke sportief moment van 2025 zal je nog lang bijblijven? Zonder twijfel de Wicklow Ecotrail, met start en finish in Bray, onze hometown in Ierland. 47 kilometer en 1800 hoogtemeters door ronduit prachtige landschappen. Gietende regen, maar uitzonderlijk goede benen en een ijzersterk gevoel. Sport was dit jaar meer dan anders een uitlaatklep. Een manier om orde te scheppen in de dagelijkse project-chaos en verantwoordelijkheden.
Wie beheerste jouw muzikale soundtrack in 2025? Die kwam er pas laat op het jaar, met het album van Yong Yello en Rosalía (Taylor Swift was helaas een teleurstelling). We waren jammer genoeg net te laat voor tickets voor het optreden van Rosalía in Antwerpen. Het absolute hoogtepunt was echter het concert van Amble in Wexford, in de zomer, amper een paar weken nadat we hun album ontdekten. Zo’n avond die perfect klopt, en nog lang blijft nazinderen.
Waar smaakte jouw koffie of ander drankje het best? De beste koffies kwam van ‘The Swans on the Green’ wat dé favoriete ontbijtplek blijft van de Waterleau collega’s, vlakbij de site. Mijn collega Toon passeert er elke ochtend trouw voor twee iced lattes. Ik ben er vrij zeker van dat ze dankzij de Waterleau passage hun uitbreiding hebben kunnen financieren. In Bray zelf heeft ‘Gata Nera’ ons hart gestolen. Uitgebaat door Italianen die al een tijd in Bray wonen en ondertussen ook vrienden zijn geworden. Jana passeert er meermaals per week om op te warmen na haar zwemmetje in zee. En dan zijn er natuurlijk nog de eigenaars van onze BnB. Echte koffiekenners, die elke instelling van hun machine tot in de puntjes beheersen. Een koffiemoment met hen is altijd een plezier en vaak vergezeld van verse scones.
Welke luister-, lees- of kijktips heb je? Omdat ik dit jaar dagelijks anderhalf uur in de auto zat, heb ik heel wat podcasturen op de teller staan. Maandag begon steevast met Welkom to the AA, gevolgd door de wekelijkse populaire sportpodcasts. Op woensdag kijk ik altijd uit naar Achter De Schermen. Dat vaste ritme werkte verrassend rustgevend in de auto, maar toch ga ik het autorijden het minst missen van heel het Ierland avontuur. Het boek Ierland van Peter Vandermeersch is een klepper, maar heel vlot geschreven en heel herkenbaar voor ons. Na het lezen van zijn boek kan je je helemaal inleven in ons avontuur en wil je ongetwijfeld zo snel mogelijk naar Ierland afreizen! Derry Girls is dan weer een meer van de pot gerukte serie op Netflix over een paar schoolkinderen die zich afspeelt tijdens de troubles; grappig, maar ook met een paar leerrijke referenties naar het verleden!
Waar kijk je naar uit in 2026? Naar onze terugkeer naar België, al willen we tegelijk ook nog maximaal genieten van de laatste maanden in Ierland. Van de gewoontes die we hier hebben opgebouwd en vooral van de vriendschappen. Ik kijk ook uit naar tijd voor middagloopjes, de marathon van Leuven, een festivalzomer, en wie weet zelfs een 100 km met Roos!
Wat wens je de wereld en ook de bloglezers toe voor 2026? Meer tijd met vrienden, meer momenten in de natuur en af en toe een echte gsm detox. Soms is dat alles wat nodig is.
Simon – sportbeest en gevoelsman van het mooie leven
Welke sportieve momenten van 2025 zullen je nog lang bijblijven? – De marathon in Leuven was qua beleving in de stad een absoluut hoogtepunt. Door een blessure heb ik niet gepresteerd waar ik voor getraind had, maar ik ben wel heel blij met de unieke ervaring. – Na mijn hartablatie me kunnen kwalificeren voor het WK gravel in Singen (NL) op een bijzonder lastige omloop die eerder voor de klimmers was gemaakt. – Op de Gran Fondo van Pamplona gefietst met Miguel Indurain en in de kopgroep gezeten met Louis Leon Sanchez.
Wie beheerste jouw muzikale soundtrack in 2025? Clouseau leg ik niet heel veel op, maar heeft me emotioneel enkele keren geraakt, zowel op Marktrock als in het Sportpaleis met ‘Altijd heb ik je lief’.
Waar smaakte jouw koffie of ander drankje het best? Ik heb niet meer nodig dan een zonnig terras en aangenaam gezelschap.
Welke luister-, lees- of kijktips heb je? Het heruitgezonden ‘Lili & Marleen’ geeft me veel jeugdsentiment en nostalgie.
Waar kijk je naar uit in 2026? Op 13 januari ga ik terug onder het mes voor een nieuwe ablatie. Hoop terug te kunnen sporten zonder hartkloppingen/stoornissen en dus gezond te mogen zijn.
Wat wens je de wereld en ook de bloglezers toe voor 2026? In deze woelige tijden hoop ik dat er snel weer ‘vrede’ is en dat de Russen niet doorgaan, ik wil niet denken aan een mogelijke WOIII.
Hans – mijn mannetje en doorgaans betrokken partij in mijn verhalen
Welk sportieve momenten van 2025 zullen je nog lang bijblijven? – Het absolute hoogtepunt was om samen met Joke de Trail Godefroy in Bouillon te lopen. Dat was Jokes eerste 100 kilometer trail en het was heel bijzonder om samen met haar dat avontuur aan te gaan. Hoe we dit samen beleefd en volbracht hebben was ook een mooie illustratie van het mooie en sterke koppel dat wij zijn. – Verder vond ik het ook bijzonder om voor de allereerste keer de CPC halve marathon te lopen in Den Haag. En hoewel ik met het startnummer dat ik overgenomen had in de allerlaatste wave moest vertrekken en mijn wedstrijd één lange inhaalrace was (ik ben zelf nog nooit zo weinig ingehaald tijdens een wedstrijd) heb ik echt wel genoten van de sfeer en het parcours. – Last but not least was het EK marathon tussen Brussel en Leuven ook van het type “kippenvel”. Hoewel ik nooit een échte marathonloper zal worden wegens teveel asfalt en te weinig kilometers, vond ik dit toch wel een heel speciale wedstrijd met enorm veel sfeer. De bloedende tepels nam ik er met veel plezier bij.
Wie beheerste jouw muzikale soundtrack in 2025? Tja, dat vind ik een moeilijke vraag. We hebben samen naar heel wat artiesten geluisterd, vaak als “voorbereiding” voor een optreden dat we zouden bijwonen; Bryan Adams, Robbie Williams, Barbara Pravi, ZAZ… Verder hadden we ook nog onze “Duitse playlist” en de “Bouillon playlist” die regelmatig de revue mochten passeren, vaak in de auto. En dan was er Pommelien die er op een of andere manier in geslaagd is heel wat luisteruren te kapen bij ons allebei. Last but not least waren ook de vaste waarden als Leonard Cohen en Froukje nooit ver weg.
Waar smaakte jouw koffie of ander drankje het best? Zonder twijfel in Den Haag, maar zeker ook thuis, gezellig samen in de zetel.
Welke luister-, lees- of kijktips heb je? Ik heb het voorbije jaar weer heel wat gelezen. Ik verwacht dat ik voor het einde van het jaar de kaap van 50 boeken zal halen, dus het zijn vooral leestips die ik kan delen. De volgende boeken prijken met stip aan de top van wat ik gelezen heb in 2025, en dat betekent wel wat want ik heb eigenlijk nauwelijks boeken gelezen die ik niet goed vond;
I.M. (Connie Palmen)
De herinnerde soldaat (Anjet Daanje)
De menselijke smet (Philip Roth)
Zwarte september (Sandro Veronesi)
Waar kijk je naar uit in 2026? – Op sportief vlak: naar de Trail Alsace by UTMB, een dikke 100 km rennen door de Elzas samen met Joke. En ik wil in september nog eens een gooi doen naar de Legends Great Escape trail 200 km na mijn DNF in 2025 door een ongelukkige val. – Op familiaal vlak: naar een tweede kleinkind in juni. – En uiteraard naar alle leuke kleine en grote momenten samen met mijn liefste schat; samen lummelen, lopen en lezen, koffie en lekkere wijntjes drinken, musea, theater en concerten bezoeken, vakantie, Den Haag…
Wat wens je de wereld en ook de bloglezers toe voor 2026? Vrede, liefde, vriendschap en een warme thuis
Pieter – multisporter en Chouffemaatje met bijzonder sympathieke familie
Welk sportief moment van 2025 zal je nog lang bijblijven? Het is lastig om slechts één moment te kiezen uit 2025, een jaar waarin het op sportief vlak nooit heeft stilgestaan, zowel voor mijzelf als voor de mensen om me heen. Daarom buig ik de vraag een beetje om en kies ik voor twee topweekends! – Het La Chouffe-weekend is sowieso altijd een hoogtepunt. Dit jaar verkende ik vrijdag op de fiets zeven uur lang de wegen tussen Borchtlombeek en Houffalize met mijn ‘halfbroer’ Stijn. Zaterdag hebben we ons geamuseerd met het supporteren voor Hans, Sam en Joke op de lange trail. Zondag mochten Stijn en ik Lisa vergezellen tijdens haar eerste stapjes in de trail wereld op de 36 km. Hoe langer ik sport, hoe meer ik geniet van samen actief zijn met mensen om wie ik geef, in plaats van alleen te focussen op mijn eigen wedstrijden. – Het tweede weekend was natuurlijk de marathon van Lisa in Valencia! Ze is nu officieel een Marathon Woman. Het was prachtig om te zien hoe ze groeide tijdens haar voorbereiding en hoe ze, ondanks wat kwaaltjes, karakter toonde en er volledig doorkwam.
Wie beheerste jouw muzikale soundtrack in 2025? Als ik mijn Spotify Wrapped mag geloven ben ik helemaal betoverd door Herman Van Veen. Met ‘Toveren’ stond hij op 1 met 145x beluisterd! Toch kies ik tijdens het sporten voor de ‘goede’ marginale remixen van Soundcloud.
Waar smaakte jouw koffie of ander drankje het best? Tegenwoordig op de indoortrainer of tijdens de sporadische coffee rides. Maar het best was hij toch in Gaios een klein stadje op het eiland Paxos waar boten spotten de grootste bezigheid was.
Waar kijk je naar uit in 2026? Mijn zus trouwt in de zomer en in oktober staat mijn eerste Ironman gepland dus 2026 zal zeker weer een goed gevuld jaar worden!
Wat wens je de wereld en ook de bloglezers toe voor 2026? Een sportief en gezond jaar! Waar ze kunnen genieten van alles rond hun en hopelijk door de sport of andere hobby’s mensen kunnen leren kennen waar ze nog veel plezier mee kunnen beleven, zoals ik met Joke en alle anderen doorheen de jaren.
Sam – alleskunner en met hem erbij is alles een feest
Welk sportief moment van 2025 zal je nog lang bijblijven? Het WK wielrennen in Rwanda mogen beleven was een droom waar ik al jaren lang mee in mijn hoofd zat en het was een unieke ervaring die me nog jarenlang zal bijblijven. Niet alleen omdat het indrukwekkend was om de beste wielrenners ter wereld aan het werk te zien, maar ook omdat het het eerste WK wielrennen in Afrika was. Hoewel er veel controverse hing rond het WK, was het een ronduit prachtige ervaring voor iedereen die er bij was!
Wie beheerste jouw muzikale soundtrack in 2025? Ik ben een fervente fan van muziek luisteren terwijl ik werk, zonder lyrics weliswaar, daardoor beheersen Hans Zimmer, Ludovico Einaudi, Gibral Alcocer en soortgelijken mijn hitlijsten. Daarbuiten was ik dit jaar vooral onder de indruk van de nieuwe albums van Bad Bunny en Dave. Zeer verschillende muziek, maar beide muzikanten slagen erin om met hun unieke stijl de kleine en grote momenten van het leven te vertellen.
Waar smaakte jouw koffie of ander drankje het best? De Chouffe na de Chouffe trail begint stilaan toch een traditie te worden. Ik ben geen fan van bier, maar na een hele dag lopen in de warmte is er toch weinig dat beter smaakt! Zeker als je het kan delen met de vrienden waarmee je de hele dag op pad was.
Welke luister-, lees- of kijktips heb je? Voor de muziekliefhebbers raad ik de podcast ‘Fela Kuti: Fear No man’ aan, in 12 afleveringen word je meegenomen door het leven van de grondlegger van Afrobeat en leer je in een klap ook veel bij over de geschiedenis van Nigeria. Als je de artist Fela Kuti nog niet kent, zal het een fijne ontmoeting zijn met zijn muziek! Voor de mensen die meer fan zijn van Nederlandstalige podcasts, raad ik ‘Op zoek naar Marlotte aan’. Ik wil er niet te veel over zeggen, want dat zou de spanning spoilen, maar wees klaar voor een plotwending in elke aflevering. Ten slotte kan ik als kijktip ‘Le choix de Sonia’ meedelen. Het is het verhaal van een vrouw die in de nasleep van de aanslagen in Parijs 10 jaar geleden voor een keuze stond die de rest van haar leven zou bepalen. Ze toont het gezicht van iemand die niet wou buigen voor de angst die terrorisme ons probeert in te wrijven. Nog maar te zien tot 14 februari 2026 op VRT max, dus snel bij zijn!
Waar kijk je naar uit in 2026? Op loopvlak was 2025 een iets minder jaar dan 2024, blessures hebben iets te vaak roet in het eten gegooid. Ik hoop dus vooral op een blessurevrij jaar in 2026 met als hoogtepunt de 100 km trail in La Chouffe in juli met mijn favoriete loopmaatjes Hans en Joke. Daarnaast kijk ik er ook enorm naar uit om samen met mijn vriendin Sintija in haar thuisland haar eerste marathon te lopen tijdens de marathon van Riga!
Wat wens je de wereld en ook de bloglezers toe voor 2026? Geluk begint in het hoofd, ik wens dus iedereen voornamelijk een goede mentale gezondheid toe en dit zou voor sommige wereldleiders waarschijnlijk ook helpen 😉
