Mijn leven deinde lange tijd op het ritme van de marathongolven. Er was een piek met de voor- en najaarsmarathon, een ultratrail in de zomer en een winterduatlon. De tijd daartussen vulde ik op met andere loopwedstrijden. Ik had altijd een sportief doel om naartoe te leven op korte en lange termijn. Kwestie van vooral niet stil te zitten of, erger nog, stil te vallen. Mijn grootste successen behaalde ik met mijn najaarsmarathons. Geen oktober zonder marathon. Gelukkig liet ik dat motto destijds niet op mijn vel tatoeëren. Het is al het 2e jaar op rij dat er een najaar passeert zonder marathon op het programma. Pijn doet dat niet. Het is immers een keuze. Ik merk dat ik in het algemeen minder met de marathon bezig ben. Ik vergat de Berlin Marathon op tv te kijken en in mijn omgeving heb ik geen mensen meer te volgen tijdens hun grote M-avontuur.
Een kritische geest die niet vies is van wat giftige commentaar zou hier kunnen uitspuwen of Jokeloopt nog wel echt loopt. Is de liefde tussen Joke en haar marathon enigszins bekoeld sinds ze met dienen Hans samen is? Wel, ik kan hier in eer en geweten antwoorden dat ik mezelf nog steeds als een gedreven loper beschouw. Ik ben ook nog altijd doordrongen van de marathon, al is het een liefde die soms op een wat lager pitje staat. Aanvankelijk was er zelfs een najaarsplan. In november dan nog wel: de 1e editie van de The Hague Marathon, maar oh verrassing: ik was te laat met inschrijven en toen er weer nummers beschikbaar waren, hadden we een huis gekocht en bleek de timing niet goed te zitten.
Wat wel degelijk veranderd is: de fanatieke en soms ook ronduit obsessieve manier waarop ik met de marathon in mijn leven omging. Toen ik in Antwerpen won, zei ik in de krant dat marathons lopen “maar” een hobby was. Dat klopte natuurlijk ook. Ik liep marathons als vrijetijdsbesteding, naast een niet-sportgerelateerde fulltime job. Ik leefde niet van mijn sport, maar binnen de mogelijkheden die ik had leefde ik wel 100% voor mijn sport. Ik trainde als een gek. Gaf daar ook altijd prioriteit aan. Lopen moest en zou ik! Het was wat mij energie en richting gaf. Daarnaast was ik ook hyper gefocust op mijn sportieve doelen. Ik leefde er intens naartoe. In mijn lijf én hoofd was marathons lopen zoveel meer dan een hobby.
Naast mijn eigen transitie veranderde ook het wedstrijdveld sterk de afgelopen jaren. Er wordt werkelijk overal sneller dan ooit gelopen. Zowel op een klassieke stratenloop als op eender welke marathon, als op de ultratrail gaat het tegenwoordig van snel-sneller-snelst. Waar een trail vroeger een parcours was dat je met 100 lopers liep en waar dan – bijna toevallig – een aantal lopers op het podium belandden, is het nu van meet af aan een bikkelharde strijd om een ereplaats te bemachtigen. Diezelfde evenementen worden ook steeds maar opgeschaald om nog meer lopers te kunnen aantrekken om iedereen nog meer het gevoel te geven dat je dit niet mag missen. Wat mij betreft knaagt die toename van het aantal deelnemers aan de beleving. Voor de 20 km van Brussel en de 10 Miles van Antwerpen pas ik tegenwoordig dan ook met plezier. Het hoeft niet meer voor mij.
Ik piekte écht op het juiste moment. Met mijn 2u54 waar ik in 2023 de marathon van Antwerpen mee won, zou ik dit jaar niet eens op het podium hebben gestaan. Wat een geluk dat ik dat mocht meemaken! Ik ben trots op wat ik heb bereikt. Uiteraard vind ik het soms erg dat ik niet meer die supervorm heb die ik jarenlang kon op- en uitbouwen. Tegelijkertijd voelt het meestal als een bevrijding dat lopen niet meer presteren is. Ik kon mij volop storten op mijn sport en daardoor is eruit gekomen wat erin zat. En net zo belangrijk: ik loop nog altijd heel graag. Doelloos voelt het nooit aan omdat ik nooit enkel liep om prestaties neer te zetten. Ik zoek nog steeds sportieve grenzen op en kick erop om eens per week snel te lopen. De ambitie is er nog, maar niet meer tegen elke prijs.
Ik vind het cool dat ik 4x meedeed aan de Hel van Kasterlee, maar ik vind het net zo cool dat ik op een moment besliste om niet meer deel te nemen. De tijdsinvestering was het niet meer waard. In de grauwte en grijste van november zijn er leukere dingen te doen dan op je fiets te zitten. Ook mijn ervaring op de Leuven marathon dit jaar toont aan hoe ik als marathonloper veranderd ben. Oh ja, ik heb gebaald als een stekker dat het plan anders uitpakte. Voor het eerst heb ik stukken gewandeld op een marathon. Maar net dat plaatste alles meteen in perspectief. Ook hier zat mijn timing perfect: deze Joke kan wel om met wat tegenslag zonder zichzelf na afloop de grond in te boren. Dat is dus het mooie van een blog hebben. Ik lees hier soms verslagen van en over mezelf dat ik echt denk: wie is zij? Was ik dat echt? Het is fantastisch wat ik heb kunnen presteren, net zo goed fantastisch dat ik nog steeds zo graag loop en daar ook nog altijd zo graag over schrijf.
Je volgt je hart, en dat maakt het fijn om je avonturen en gedachten te volgen. Door vooral zo verder.
LikeGeliked door 1 persoon
Iedere loper verandert omdat ieder mens verandert. Fijn dat het obsessieve eraf is.
Ik ga binnenkort de ’t is voor niks loop doen in Geldrop. Helemaal gratis, kleinschalig echt leuk. Ik deed 5x eerder mee op diverse afstanden. Nu wordt het voor de laatste keer georganiseerd. Een aanrader ook omdat het een trail parcours is. Ik loop er ook omdat ik er enkele lopers ken. Met een in gedachten die inmiddels overleden is . Het is geweldig te mogen en te kunnen lopen
LikeGeliked door 1 persoon
Wat je schrijft is volledig correct Joke. Mooi geschreven
LikeGeliked door 1 persoon